Priča o KK “Radivoj Korać” je u mnogome čemu tipična priča o malim beogradskim klubovima, nastalim početkom 70-ih, posle uspeha jugoslovenske reprezentacije u Ljubljani, koji je pokrenuo talas osnivanja niza malih amaterskih klubova i potpuno promenio košarkašku mapu grada, a košarka je postala masovni urbani sport.

Takva ekspanzija je u proteklih 30-ak godina generisala kvalitativno i kvantitativno velike promene i uspon košarkaškog sporta, koji je danas naš najuspešniji sport.

Zahvaljujući u velikoj meri baš tim uspesima; Beograd je dobio niz novih sportskih dvorana, nove vrhunske klubove: IMT (Beopetrol) Atlas, FMP, Beovuk,…

Niz sportskih radnika su sticali znanje i iskustvo, koje im je otvorilo put do priznatih stručnjaka i sportskih radnika i u evropskim i u svetskim razmerama.

Stvorena je masovna košarkaška baza košarkaškog sporta, tako da je danas u Beogradu jedan od najbrojnijih centara u Evropi za obuku i selekciju dece od 7 do 17 godina, sa preko 60 klubova i škola košarke kojima je obuhvaćeno nekoliko hiljada dece koja tokom cele godine treniraju i takmiče se u lokalnim ligama.

Pa ipak priča o KK “Radivoj Korać” je i specifična po mnogo čemu, a pre svega po tome što je u proteklih 35 godina klub opstao i ostao privržen osnovnom motivu zbog koga i nosi Koraćevo ime, “košarka u srcu”, uprkos svim promenama i iskušenjima koji su protekle godine donele svima nama.

A počelo je sasvim slučajno u kasno leto 1971 godine, kada sam po povratku sa školovanja u SAD doneo košarkašku loptu “Voit”, pa je pored redovnog pikanja fudbala na male goliće, na parkingu solitera, igranje basketa postala omiljena igra za društvo sa pašinog brda, i ako je najbliži koš bio sa druge strane auto-puta, na tzv. “brigadircu”.

U toku zimskog raspusta 1972 godine na turniru “Tim moje ulice” prijavljujemo ekipu pod imenom “Romantičari”, i ubedljivo osvajamo I. mesto, dobijamo pehar i 5 lopti i tako neočekivano, preko noći košarka postaje glavni, a fudbal sporedna stvar za sve nas. Tada se rodila ideja da osnujemo košarkaški klub i stvorimo sebi uslove za “ozbiljno” bavljenje košarkom, mada smo od uslova za to imali samo ideje, entuzijazam i slobodnog vremena.

Možda bi se kao što se obično kod nas sve i završava sa idejom i osnivanje kluba završilo na tome da nas nekolicina najzagriženijih nije imala strpljenja da se ispoštuje procedura, a nadležni opštinski organi izgrade bar jedan otvoreni košarkaški teren na Vračaru. Jednog zimskog dana u martu 1972 godine, mislim da je bila nedelja, nas šestoro najupornijih koji smo zimi išli na basket na “brigadirac”, zaključili smo da nam je dosadilo da više idemo preko auto-puta do terena i da je praktičnije da prenesemo koš na parking pored solitera, kad ga već samo mi koristimo. I tako smo tog dana otišli tamo, na rukama preneli konstrukciju (preko auto-puta) postavili je na parking, gde smo do juče igrali mali fudbal, i basket-drakstor je proradio. Ni slutili nismo da je time započeo i “jedan loš kriminalni roman” koji se završio na sudu, ali sa srećnim epilogom, jer je on bio ključ koji je otvorio put osnivanju kluba.

Ubrzo se za teren pročulo po celom Vračaru, a i šire, broj ekipa koje su dolazile da se nadmeću u basketu rastao je iz dana u dan, i basket teren je živeo od jutra do mraka čak i pod lošim vremenskim uslovima.

Ali kakva bi to bila “beogradska priča” , da lupanje lopte nije zasmetalo stanarima okolnih solitera i da Neko od njih nije kao savestan građanin prijavio “slučaj” nadležnim organima. Tako je jedna napuštena košarkaška konstrukcija postala predmet ozbiljnih istražnih radnji, KRAĐA koša i počinioci dela su identifikovani i ceo slučaj je po službenoj dužnosti završio na sudu “u ima naroda!” i na stranicama štampe kao jedan od apsurda vremena u kome smo živeli.